Kerst in de Klipper.

Stel je voor – het is zaterdagavond. Buiten is het steenkoud en ontzettend donker. Je zit lekker bij de open haard en je geniet van een heerlijk glaasje wijn. Iemand heeft geopperd om naar ”de Klipper” te gaan. Maar waarom zou je naar zo’n sporthal gaan? Laat me daar iets over vertellen.

Ik ben opgegroeid in Nieuw-Lekkerland, maar woon al bijna dertig jaar in een naburig dorp.

Daardoor kijk ik misschien net even anders naar ons Lekdorp, waar ik me nog steeds thuis voel.

Vijfendertig jaar geleden hadden we op de veldijsbaan een elektronische tijdwaarneming. Als je er over nadenkt besef je dat we in Nieuw-Lekkerland een unieke situatie hadden. De bestuursleden van de ijsclub waren enthousiast en zagen kans om met beperkte middelen een ijs-dweilmachine te bouwen. Zoiets gebeurde alleen in ons dorp. Het is grappig om te zien dat dezelfde mensen die zich destijds inzetten voor “de gemeenschap” nog steeds bezig zijn met techniek en zich belangeloos inzetten voor het welzijn van het dorp. Zo is het leuk de mensen van Klokradio te ontmoeten. Ze hebben een verhaal en ze zijn actief. Om deze mensen weer eens te zien kom ik uit mijn stoel.

Toen ik nog op de lagere school zat had ik een klasgenoot die, als geen ander, elektrische apparaten kon repareren. Zijn neef is nu de man van het licht en geluid tijdens de kerstnachtviering. Je moet de 24^e gewoon eens even komen kijken om te zien hoe de sporthal in de loop van de dag wordt omgebouwd. Lampen worden opgetakeld en microfoons worden geplaatst en alles wordt eindeloos getest. Er mag vanavond niets mis gaan. Op de beeldschermen worden details belicht. Overgangen in het beeld dienen vloeiend te verlopen;  Jan Poirot is een perfectionist. Als je al die voorbereidingen ziet dan begrijp je dat de techniek heel belangrijk is. Maar misschien komt het er vooral op aan om goed te communiceren. Je kunt je afvragen of we niet te ver gaan met de technische snufjes maar aan de andere kant is het schitterend om te laten zien dat we technische hoogstandjes in huis hebben. Als je de opbouw meemaakt wil je natuurlijk ook de uitvoering zien – je begrijpt nu waarschijnlijk waarom ik naar de sporthal ga.

In de wielerwereld is speaker Mels de Kievit een begrip. Ik herinner me hoe deze man de wielerronde van Nieuw-Lekkerland opluisterde. Mels begreep dat het handig was om vooral onze eigen renners op een voetstuk te plaatsen. Mede hierdoor moedigden we onze plaatsgenoten extra aan. De reporter vertelde uitgebreid over de tweede adem van wielrenners. Bij mijn weten komt het begrip “tweede adem” niet of nauwelijks voor buiten het wielerwereldje. Toch lijkt het me logisch dat iemand met extra lucht een voordeel heeft bij het bespelen van een blaasinstrument. Dat een oud-wielrenner een buitengewoon goede partij speelt binnen de fanfare is dan ook niet verwonderlijk. Je zult begrijpen dat ik iemand ken die aan deze beschrijving voldoet en ik hoop hem 24 december opnieuw te zien, te spreken en vooral te horen.

Wanneer ik Apollo tijdens de kerstnachtviering hoor spelen dan roept dat bij mij herinneringen op aan vroeger. Als ik naar de jeugdleden van de Koninklijke fanfare kijk dan zie ik jongens en meisjes waarin ik de gezichten van hun ouders herken. Natuurlijk vind ik het prachtig wat dirigent Henk Bonenkamp met zijn orkest laat horen. Maar voor mij is de kerstnachtviering vooral een feest van de herkenning.

Naast de genoemde herkenning is het vooral de ontmoeting met (oud) dorpsgenoten die me naar de  sporthal aan de Klipperstraat brengt. Mensen met wie ik heb gevoetbald, mensen die ik tegen kwam in de straat of in het zwembad of op het voetbalveld. Al die mensen zie ik weer  tijdens de Kerstnachtviering. Ik geniet hier van.

In de tijd dat ik bij basketbalvereniging de Klipper Stars speelde bereidden we ons in de kleedkamer voor op de wedstrijd. Dat is niets bijzonders – je luistert naar de aanwijzingen van de coach en je leeft samen met je teamgenoten naar de wedstrijd toe. Als je daar de tijd voor neemt, groeit de kans op een overwinning. Er kan in de kleedkamer een klik ontstaan waardoor je voelt dat je samen sterk bent en dat je iedere tegenstander kunt verslaan. In diezelfde kleedkamer hebben we voor de kerstnachtviering een moment van gebed. De zaal is op dat moment gereed. We zijn klaar om te beginnen. Op een dergelijk moment is het goed om je af te vragen waar het om gaat met Kerst. Wat is er dan mooier om met elkaar in de kleedkamer te zitten en samen te bidden.

Vroeger kenden we in Nieuw-Lekkerland een triathlon. Een wedstrijd waarbij je moest zwemmen, fietsen en hardlopen. Gelukkig was het altijd prachtig weer. Na een fietstocht door de schitterende Alblasserwaard moesten we in de sporthal onze fiets parkeren en omkleden voor het looponderdeel. Als je veertig kilometer in fel zonlicht hebt gefietst en dan de sporthal binnen rijdt dan lijkt het daar aardedonker. De overgang van licht naar donker is zo groot dat je er duizelig van werd. Ik zal deze vreemde ervaring met licht en duisternis nooit vergeten. Volgens mij zou “het licht in de duisternis” een goed thema kunnen zijn voor de kerstnachtviering. Omdat  we vorig jaar een thema hadden dat hier sterk op lijkt – is er nu een andere keuze gemaakt. Dit jaar is het thema: Kerst maakt niet gelukkig, het Kerstkind wel.

Zoals ik eerder opmerkte is herkenning belangrijk. Dat geldt ook voor de liederen die we zingen. Het is een traditie dat we “stille nacht”en “ere zij God” zingen op Kerstavond. Daarnaast ben ik blij dat we dit jaar een Lekkerlands koor op het podium hopen te zien. Het is een vreugde zanggroep JOY aan te kondigen. Naast de blijdschap beeldt de naam JOY nog iets uit: Jesus First, Others next en Yourself last.

Ten slotte kan ik het niet laten te vertellen dat het altijd gezellig is om tussen de opruimwerkzaamheden door even aan de bar na te praten. We maken dan meestal ongemerkt een begin met de evaluatie. Toch valt het me op dat er steevast gesprekken ontstaan waarbij het gaat over Kerst en het geloof. Dat zijn mooie momenten. We hebben een dag hard gewerkt om alles zo goed mogelijk te laten verlopen. We hebben het er razend druk mee. En als we dan na een lange dag moe en voldaan gaan zitten – gaat God aan het werk. Misschien is dat niet vreemd – het is op dat tijdstip al volop Kerst. Een wijs persoon uit Lekkerland zei eens tegen me: “we moeten niet zo veel organiseren; we moeten kijken wat God doet en Hem zijn gang laten gaan. Wij hoeven alleen maar beschikbaar te zijn om God en mens te helpen.” Ik begrijp deze woorden en hoop er iets mee te doen.

Je begrijpt inmiddels waarschijnlijk dat ik iets heb met sporthal de Klipper. Ik kom er graag. Op Kerstavond hoop ik er weer heen te gaan, ik hoop u en jou te ontmoeten en de engelen te horen zingen.

Johan Alderliesten.

Tags: Kerst, Kerstnachtdienst, Sporthal de Klipper, Zangroep JOY

This entry was posted on woensdag, december 7th, 2011 at 22:23 and is filed under Evangelisatie, Kerstnachtviering. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.